گیلان

varena

همه گيل مردان چو شير يله            ابا طوق زرين و مشكين كله‏
همان كلاه سياه نهرى خوش طرح كه هنوز ساكنان شجاع كوهستان گيلان بر سر مى‏گذارند در عصر اساطيرى فريدون هم بر سر مى‏نهادند. گيلان زمين بعلت نزديكى با قفقاز و همسايگى با آن، از صادرات آهن قفقاز( مهد نخستين كشف كان‏هاى آهن) بهره گرفته و بصورت مركز ساختن اسلحه‏هاى جنگى در آمده بود. سپرهاى ساخت گيلان شهرت بسيار داشت.
فردوسى مى‏گويد:
سياوش سپر خواست گيلى چهار            دو جوشن دگر ز آهن آبدار

و در جاى دگر گفته است:
بفرمود تا روز بانان در            برفتند با تيغ و گيلى سپر

و نيز در جاى ديگر مى‏گويد:
پياده پس پيل كرده به پاى            ابا نه رشى نيزه سر گراى‏
سپرهاى گيلى به پيش اندرون            همى از جگرشان بجوشيد خون‏

مقصود فردوسى در بيت اول هم زوبين‏هاى ديلمى است كه بيش از سپرهاى آن، معروف بود چنانكه نظامى گويد:
بدى ديلم، كيائى برگزيدى            تبر بفروختى زوبين خريدى‏

يعنى ديلمى وقتى كه مى‏خواست ترقى كند از هيزم شكنى دست مى‏كشيد و تبرش را مى‏فروخت، و زوبين ديلمى مى‏خريد و مى‏شد مرداويج و آل بويه. نه تنها سلاح آهنين ساخت گيلان معروف بود، مردم دلاور آن براى اهداف جنگى اسب‏هاى ممتاز تربيت مى‏كردند كه آن هم معروف بود چنانكه نظامى گويد:
چو رهوار گيليم از اين پل گذشت            به گيلان ندارم سر بازگشت‏

يعنى وقتى كه خرم از پل گذشت نگاه به پشت سرم نمى‏كنم. همسايگى گيلان وسيع در روزگار قديم با معادن آهن قفقاز، مردم گيلان را بصورت جنگندگان حرفه‏اى در آورده بود، و از اين جهت شبيه مردم يونان در عصر گزنفون و هخامنشيان بودند كه مزدوران جنگى صادر مى‏كردند. فردوسى مى‏گويد:
هم از پهلوى پارس كوچ و بلوچ            ز گيلان جنگى و دشت سروج‏
سپرور پياده و ده و دو هزار            گزين كرد شاه از در كارزار
فردوسى مى‏گويد: چون فريدون خواست به استقبال نوه‏اش منوچهر فرزند ايرج برود سپاه زبده و محافظ او از هم شهريان او گيل مردان بودند:
چو آمد بنزديك شاه( فريدون) و سپاه            فريدون پياده بيامد براه‏
همه گيلمردان چو شير يله            ابا طوق زرين و مشكين كله‏

بنا به روايت فردوسى، سپاه زبده‏اى از مردم گيل و ديلم در لشكر اشكانيان هم بودند:
ز گيل و ز ديلم بيامد سپاه            همى گرد لشكر بر آمد به ماه‏

در زمان انوشيروان، گيلان و آذربايجان يكى از چهار گستك كشور ايران بودند، و فوچ سپاهى دلاورى از مردم گيلان در سپاه انوشيروان بود:
يكى بارگه ساخت روزى بدشت            ز گرد سواران هوا تيره گشت‏
همه مرزبانان به زرين كمر            بلوچى و گيلى به زرين سپر
سپاهى بيامد ز هر كشورى            ز گيلان و از ديلمان لشكرى‏

بموجب اسناد تاريخى سرزمين گيلان از آغاز تاريخ تا عصر صفويه پيوسته مستقل بود و تن به حكومت هخامنشيان و اشكانيان و ساسانيان نمى‏دادند. بارها سلاطين هخامنشى و ساسانى با مردم دلاور آن خطه جنگ كردند. و فردوسى از جنگ انوشيروان و مردم گيلان سخن گفته است:
از آن جايگه سوى گيلان كشيد            چو رنج آمد از گيل و ديلم پديد

در قديم يعنى در زمان اسكندر مقدونى( 336- 323 ق. م) گيلان از سرزمين‏هاى آباد معروف بود و آن خطه مظهر شهر نشينى و تمدن بشمار مى‏رفت چنانكه نظامى گويد:
كه فردا چو رخ در نقاب آورم            ز گيله به گيلان شتاب آورم‏

گيله يعنى روستا. نظامى ميگويد: چون بميرم از اين جهان كه دهى است، به آن جهان كه شهرى آباد چون گيلان زمين است ميروم. شايد باين جهت بود كه بحر خزر را در شاهنامه درياى گيلان خوانده است:

ز يك سوى درياى گيلان ره است            چراگاه اسبان و جاى نشست‏
و از جمله اطلاعات كه نظامى ميدهد: يكى اين است كه مردان خطه گيلان قديم موى سرشان را مجعد مى‏كردند، شايد مانند سربازان هخامنشى كه پيكره آنان هنوز وجود دارد. نظامى گويد:
گله گيلى كشان بدامانش            سرو را لوح درد بستانش‏

ديگر از مطالب كه نظامى درباره گيلان مى‏گويد كه زنبور گيلان زننده‏ترين زنبورها است:
چو زنبور گيلى كشيدند نيش            به زنبوره زنبور كردند ريش‏
توجه مكرر فردوسى به گيلان و نقش دلاوران آن در تاريخ كه به عصر ديالمه يعنى عصر فردوسى هم كشيده شده است بى‏سبب نيست, نيز علاقه مردى به نام على ديلم به فردوسى كه شاهنامه را به خط خود در هفت جلد نوشته است بى‏سبب نمى‏تواند باشد. احتمال قوى ميرود كه ارتباط ابومنصور محمد بنيانگذار شاهنامه با ركن الدوله ديلمى و تحريك حس وطن دوستى مردم خراسان بوسيله شجاعان ديلم و آل بويه، فردوسى را سخت تحت تأثير قرار داده و جاى جاى در شاهنامه به گوشه‏هائى از تاريخ گيل و ديلم و خطه گيلان اشاره كرده است, و نظامى كه شاگرد صادق مكتب فردوسى است نيز در اين زمينه به راهى رفته است كه قبلا فردوسى از آن راه رفته است. اين نيز بعدى است از ابعاد شناخت فردوسى.

نگارنده :محمد جعفر جعفرى‏- گردآوری و پخش : مهرمیهن

خبرگزاری فارس: در بیان عظمت نام تاریخی خلیج فارس همین بس که استفاده از این نام قدمتی بیش از 2500 سال دارد و از آن موقع به بعد نیز در کلیه اسناد معتبری که در سراسر جهان مشاهده می‌شود از نام تاریخی خلیج فارس و یا در زبان‌های مختلف دنیا استفاده شده است.

بقیه را در ادامه مطلب بخوانید

ما چقدر از تولیدات داخلی کشور خودمون حمایت میکنیم شاید در حد 1درصد چون شرکت های داخلی ما بین بازار ایران و خارج موندن برای مثال تا چند سال پیشت ایران برخی از میوه ها رو حتی به اروپا صادر میکرد اما بعد از مدتی خواست به قول خودش زرنگ بازی دربیاره  اومد این کار رو کرد که ردیف اول میوه های خوب صادراتی و ردیف پایین میوه های بی کیفیت که گندش در اومد و اونا جلوش رو گرفتن بعد اوضاع عوض شد یعنی جنس درجه 2 و 3 مال ماشد و درجه مال اونا ولی بازگشت به جایگاه اول ست بود چون اعتماد از دست رفته بود و نسبتا" خوب از محصولات ایرانی استقبال نشد و بازار داخل هم با این وضعیت نسبت به کارخانجات و تولیدی های مختلف نا امید بعد از این ماجرا هر وقت یه جنس خارجی از خارج به ایران می اومد حالا هرچی بود مردم استقبال میکردند چون بالاخره خارجی بود دیگه و این عادت بد کم کم در مردم ایران نهادینه شد که جنس اشغال خارجی به از جنس با کیفیت داخلی . اجناس داخلی هم مثل مواد غذایی و صنعتی و خانگی و ... کم کم دنبال استاندارد رفتند به طوری که تا همین چند سال پیش هرچیزی یه استاندارد میگرفت توی تلویزیون صدها و هزاران بار اعلام میکرد مثلا همین ایزو و خیلی های دیگه.

ایران امروز : 

خدا رو شکر ایران امروز تونسته توی بازاریابی فعالیت خوبی داشته باشه نمیگم خیلی عالی ولی قابل قبول و در حال رشد و این یعنی کمی بهتر شدیم و تکون خوردیم. امیدوارم ماهم بتونیم در حد توان خودمون از محصولات داخلی حداقل اونایی که با کیفیت و قابل رقابت با محصولات خارجی هستن استفاده کنیم

محمد حسنین هیکل

روزی از حسنین هیکل نویسنده و روزنامه نگار مشهور مصری پرسیدن " چرا مصریها با ان تاریخ با عظمت خود عرب زبان شدند؟ "

وی پاسخ داد :  چون ما فردوسی نداشتیم !!!

او درست میگفت خیلی از کشورها که امروزه عربی صحبت میکنند اصلن نژاد و زبان آن ها عربی نبوده مانند " مصریها , حبشی ها , اردنی ها , عراقی ها , فلسطینی ها و ... " اما با گذشت زمان , زبان انها تغییر کرد چون کسی را در مقام فردوسی نداشتند فرهنگ و زبان خود را از دست دادند.

بهتر است بگوییم که ایرانیان در برابر اسلام تسلیم شدند نه در در برابر اعراب چون در زمان حکومت ساسانیان پادشاهی های بزرگی همچون روم وجود داشت که ایرانیان توانسته بودن در بیشتر جنگها انها را شکست دهند و حتی در یکی از این جنگها والریان « والریانوس » پادشاه روم به زانو در می آید. «جلوی اسب شاهپور ساسانی زانو میزند»

به نظر من اعراب تنها نمی توانسته اند با قدرت نظامی خود ایران را فتح کرده باشند بیشتر از قدرت نظامی اعراب و ترس و وحشت ناشی از جنایت انها این جذابیت اسلام برای ایرانیان بود که دروازه های ایران را به سوی انها گشود.

ابیات پایانی شاهنامه :

« چواین نامور نامه آمد ببن          ز من روی کشور شود پرسخن

از آن پس نمیرم که من زنده‌ام          که تخم سخن من پراگنده‌ام

هر آنکس که دارد هش و رای و دین          پس از مرگ بر من کند آفرین »

 در سالروز شهادت امام جعفر صادق‌(ع) 26 کبوتر خونین‌بال دفاع مقدس که 19 کبوتر از دیار گمنامان هستند، بر فراز 13 استان کشور بالی دوباره به آسمان می‌گشایند.

نیرو گاه بوشهر در گذز زمان

برای مطالعه به ادامه مطلب مراجعه کنید